Drie en een halve maand later

Drie en een halve maand later

Ohh, ik ben zó slecht in het bijhouden van mijn blog. Nu was er in de tijd van de laatste blogpost wel het één en ander aan de gang. Sinds 17 mei zat ik zoals ik in mijn vorige blogpost zei, overwerkt thuis. Sindsdien is er best veel gebeurt. Hierbij dus een update.

Autisme?
Mijn vorige blogpost was een dag voor mijn doktersafspraak. De dokter stelde me een aantal vragen die gerelateerd waren aan mijn overwerkte staat. Waar ik moeite mee had, hoe ik mijn rust neem en dergelijke. We waren op zoek naar de oorzaak. want hoe kan het vijf jaar lang goed gaan, en dan opeens niet meer? Is het wel puur de drukte op werk, of speelt er stiekem niet méér? Hij stelde vragen, ik gaf eerlijk antwoord, en hij typte alles in mijn dossier. Zijn vermoeden? Autisme.

Als ik heel eerlijk moet zijn, kwam dit niet als een verrassing. Een jaar geleden zag ik de documentaire van Vet Gezellig, genaamd “Mijn vriendin heeft AUTISME”, en gek genoeg herkende ik mezelf daar al ontzettend in. Maar omdat ik ook van mezelf wist dat ik hooggevoelig ben en daar op bepaalde vlakken veel overeenkomsten in zijn, zocht ik er niet veel meer achter. Toen de huisarts het benoemde en ik de taak kreeg om mezelf er meer in te verdiepen, ging er een wereld van herkenning voor me open. Ik had voor mezelf een lijstje gemaakt met gedragspatronen die gedurende mijn mini onderzoekje naar boven kwamen. Iets van drie pagina’s vol.

En nu? Nu begint het lange wachten. Ik ben als het goed is op de wachtlijst gezet bij Sarr in Rotterdam. Al moet ik daar nog even achteraan, want ik heb dus geen terugkoppeling gehad over of ik daadwerkelijk op de wachtlijst ben gezet. Dit vind ik wel fijn om te weten, voor ik straks een jaar voor niks aan het wachten ben. En ja, autisme & duidelijkheid willen, it makes sense. 😉

Hoe is het herstel gegaan van het overwerkt zijn?
Dit ging best wel oké, Het herstel heeft zijn ups en zijn downs gehad. Er zijn momenten geweest dat ik gek werd van het thuis zitten, en er zijn dagen geweest dat ik compleet overprikkeld rust nodig had. Tijdens mijn herstelperiode heb ik helaas nog wel een nare gebeurtenis meegemaakt. Zo is er in het appartementencomplex bij mijn vriend een flinke brand geweest waarbij een vrouw op balkon levend is verbrand. Dit heeft bij mij enorme impact gehad. De eerste week sliep ik bijna niet, waardoor ik weer moeilijk rust kon pakken. Praten erover hielp gelukkig wel. Nog steeds doet het wel pijn om de huizen zo zwart te zien als ik de straat inloop. Ik hoop dat ze dit snel kunnen herstellen, voor de gemoedstoestand van de bewoners in de buurt. Je krijgt toch elke dag die herinnering voor ogen.

Een week later zou ik weer beginnen met werken, maar helaas was het na een dag weer einde oefening. Niet omdat het niet lekker ging, maar omdat die fijne coroon er weer was. COVID ronde twee. Gelukkig heb ik deze tweede keer amper last gehad van klachten en bleef het op een klein kuchje en een halve dag verhoging na gewoon goed gaan. Geen extra verlies van conditie, geen vermoeidheid. Binnen drie dagen was ik alweer klachtenvrij, gelukkig.

Vervolgens ben ik eerst elke dag maar drie uurtjes gaan werken, wat prima ging. De twee weken erna heb ik alleen mijn normtijden gewerkt, en na de laatste afspraak met mijn bedrijfsarts weer volledig aan de slag gegaan. De eindtijden zijn op de maandag nog steeds enorm lang, wat pittig is, maar de rest van de week is het ingezakt. Het zou zomaar kunnen dat het binnenkort helemaal einde oefening is, want de sierteelt sector staat op knappen met de huidige energieprijzen.

Hoe gaat het met sporten?
Met sporten gaat het oké. Niet zoals ik zou willen, maar ik ben actief en dat is het belangrijkste. De hitte gooit enorm roet in mijn trainingen. Ik kan van nature slecht tegen de hitte, neem daarbij nog een vleugje longproblemen en het hardlopen is gewoon onmogelijk. Ik heb helaas ook niet de mogelijkheid om doordeweeks ‘s morgens vroeg of ‘s avonds laat te lopen, dus ik moet echt hopen dat de herfst zichzelf snel aandient. Helaas wordt het morgen (5 september) nog even 29 graden. Pijnlijk warm, ik ben er klaar mee!

Wél ben ik lekker bezig met wandelen, samen met mijn moeder. Mijn moeder heeft de Garmin forerunner 55 gekocht en is nu net zo verslaafd aan badges verdienen als ik ben. 😉 Hardlopen begint ze niet aan, maar wandelen vind ze ontzettend fijn. Het is ook gewoon weer een opluchting dat ze het überhaupt weer kán na haar TIA van juli 2021. Vorige maand heb ik zo’n 61 kilometer gewandeld.

Eind juli heb ik trouwens nog wel meegedaan met de 5km tijdens het halve marathon event in Rotterdam. Ik had geen tijddoel voor ogen, ik wilde gewoon lekker lopen en deed dat samen met de vriend van mijn zusje. Zijn allereerste wedstrijd, en dat met diabetes type 1. Ik vind het knap. Zeker omdat het intens benauwd was die dag.

What’s the plan?
IK HEB VAKANTIE! Nee, maar echt, heerlijk drie weken vrij en dit keer mét energie. Ik heb geen wilde plannen, geen reizen op de planning staan (hoewel ik maar al te graag naar Berlijn wilde, maar NS dreigt met stakingen dus ik durf het niet aan), dus ik ga deze vakantie mooi beginnen met “back on track” komen. Focus op rust, sporten en gezond eten. Dit doe ik met behulp van de No-Nonsense september guide. Nog tot dinsdag kan je deze ook bestellen als je daar behoefte aan hebt. Samen met een community vol vrouwen back on track komen, super tof! Mijn belangrijkste doel is uiteindelijk natuurlijk genieten! En oh, mijn vakantie ga ik afsluiten met de 5km van de City Pier City!

Wat zijn jouw plannen van de komende tijd? Heb je al vakantie gehad, of mag je nog? Laat het weten in de comments!

Een update na lange afwezigheid

Ehhhh, hoi? Mijn laatste blogpost dateerde van vijftien maart, doen ik net corona had gehad en het eigenlijk allemaal best wel positief in zag. Ik zou sporten weer gaan opbouwen, en ik zat allemaal plannen te maken voor de komende tijd. Well, that ended up differently! Hierbij dus een update!

Even terug in de tijd. 5 maart 2022 had ik een positieve test in handen. 16 maart mocht ik voor het eerst, nog lang niet klachtenvrij, weer fatsoenlijk een winkel in en gaan werken. Dat dacht ik wel weer eventjes te gaan doen, zo nuchter als ik alles in zag. Ik ging ondanks mijn vermoeidheid en waarschuwingen van anderen direct weer volledig aan de slag. Hou hierbij in gedachten dat ik een fysiek zware baan heb en de drukke piekperiode voor de deur stond.

Het werken ging in het begin nog best wel oké. Ik was vermoeid en had nog veel last van overprikkelingen, maar de eindtijden waren nog oké dus ik kon mijn energie wat dat betreft nog redelijk doseren. Hardlopen ging me nog niet lukken, maar wandelen deed ik wel redelijk veel, want beter iets dan niets. Halverwege april begon de drukke piekperiode op werk, en met druk bedoel ik dit jaar ook écht druk. Het eerste jaar na de stormvloed aan coronaregels, de hoge gasprijzen, veranderingen van de logistieke processen en een enorm groot tekort aan personeel zorgt sindsdien voor een dusdanige stormvloed aan werk dat ik in een klap zo’n tien uur meer werk dan mijn contracturen. Ik kan je vertellen, wanneer je dan je herstel na corona niet serieus genoeg hebt genomen ga je een klap krijgen. Het was niet de vraag óf ik hem zou krijgen, maar wannéér ik hem zou krijgen. Ik

En toen was daar de dag. Zondag 15 mei was ik al erg huilerig en zag ik het al niet meer zitten om te werken. Maandag 16 mei ben ik op werk ingestort. Ik kón niet meer. De afgelopen twee maanden heb ik op mijn tandvlees gelopen. Ik had na werk constant geen energie meer om mijn hobby’s uit te voeren na werk, maar ook in het weekend herstelde mijn lichaam maar mondjesmaat. Sinds dinsdag 17 mei zit ik dus overwerkt thuis.

Ik merk dat de rust mij goed doet. Ik begin weer wat meer energie te krijgen, maar toch merk ik dat ik met een knoop in mijn maag zit omdat ik dinsdag alweer op werk verwacht wordt. Ik hoef waarschijnlijk alleen mijn contracturen te werken de komende tijd, maar toch ben ik huiverig. Is een week thuis zitten wel genoeg geweest? Geef ik mezelf voldoende herstel met maar een week thuis blijven? Ga ik straks niet tegen dezelfde problemen aanlopen? Gelukkig heb ik morgen een afspraak met de huisarts en kan ik deze vragen ook aan hem stellen.

Met sporten ga ik het vooralsnog rustig aan doen. Ik wil het echt weer gaan opbouwen, want beweging is zó ontzettend belangrijk voor herstel, fysiek en mentaal. Ik weet ook dat ik door sporten een veel gezelliger, leuker mens ga zijn dan dat ik de laatste weken ben geweest. Ik heb een goede uitlaatklep nodig, wat meestal sporten en schrijven zijn, Ik zal dus in ieder geval weer proberen wat meer te bloggen. Mijn hersenspinsels delen, en wat informatieve posts.

Hoe gaat het met jou?

En dan…heb je corona!

En dan…heb je corona!

Herinner je mijn laatste blogpost waar ik heerlijk ambitieus vertelde over mijn plannen om een level up te gaan? Om heerlijk de sportschool in te duiken en daarnaast weer te hardlopen? Well, there was a twist. Ik kreeg corona.

Zaterdag vijf maart 2022. Ik voelde me niet méga slecht, maar ook niet helemaal fit. Ik voelde wat raars bij mijn longen en had lichte spierpijn in mijn schouders. De alarmbellen gingen nog niet direct af, pas in de middag deed ik een zelftest, welke helaas binnen vijf minuten twee streepjes had. Whoops! Diezelfde dag deed ik nog een PCR test (met dank aan mijn vader die me met de auto kon brengen.) Omdat ik me niet slecht voelde dacht ik “Oh, lekker een weekje vrij en genieten van de zon op balkon!” Helaas liep dat óók niet zoals gepland, want de dagen erna waren een stuk zwaarder dan ik had gehoopt.

Zondag werd ik wakker met knallende hoofdpijn, spierpijn door mijn hele lichaam, een droge hoest en enorme vermoeidheid. Ik kon werkelijk niks zonder pijnstilling. Deze klachten hielden aan tot dinsdagochtend. Ondanks dat het weer dus heerlijk was, kon ik er dus totaal niet van genieten. Ik kon hoogstens een kwartiertje op balkon zitten om wat vitamine D in me op te nemen.

Dinsdagmiddag waren de koorts, hoofdpijn en het grootste deel van de spierpijn verdwenen. Daar tegenover stond helaas wel dat ik enorm suf was en last kreeg van duizeligheid. Koken kostte me veel energie en moest tussendoor een paar keer even leunen of ergens tegenaan zitten.

Woensdag voelde ik mezelf een stukje beter. Mijn moeder kwam even wat spulletjes brengen. In de avond verdween de duizeligheid, maar kreeg ik verkoudheidsklachten ervoor in de plaats en was ik mijn smaak zo goed als kwijt. Gelukkig was dat laatste van korte duur en kon ik donderdag al een stuk meer proeven. Donderdag had ik dus eigenlijk alleen nog maar verkoudheidsklachten, hoest en vermoeidheid.

Vrijdag was de eerste dag dat ik weer de deur uit ging. Mijn nieuwe telefoon kwam binnen bij mijn ouders en deze wilde ik ophalen. Ook moest ik even een was draaien (bij mijn vriend thuis staat nog geen wasmachine). Ik had dit compleet onderschat. Het is een kwartier wandelen, en met een tussenpauze van drie uur dus weer een kwartier terug. Maar wauw, ik was compleet uitgeput en duizelig toen ik eenmaal weer thuis was. De dagen erna heb ik dus bewust nog erg rustig aan gedaan. Aangezien ik toch nog niet klachtenvrij was, mocht ik toch nog niet werken.

What now?
Vandaag is het dinsdag 15 maart. Ben ik klachtenvrij? Absoluut niet. Mijn hoest is nog aanwezig en ik ben nog steeds vermoeid. Toch is dit de laatste dag van mijn isolatie, die maximaal tien dagen duurt. Morgen mag ik dus weer winkels in, en overal komen waar ik naar toe wil. Morgen ga ik ook voor het eerst weer werken. Ik doe fysiek uitdagend werk, dus ik kan nog niet voorspellen wat dit gaat doen met mijn lichaam. Wel heb ik weer motivatie én concentratie om te bloggen en op mijn laptop bezig te zijn, wat dus een goed teken is.

Hoe ga ik het sporten weer opbouwen?
Sporten ga ik langzaam opbouwen. Deze week ga ik proberen iedere dag wel een stukje te wandelen om mijn conditie weer op te bouwen. Vanaf maandag wil ik daar de sportschool aan toevoegen. Pas wanneer mijn hoest weg is, mag ik weer mijn hardloopschoenen aantrekken, omdat ik logischerwijs mezelf niet een longontsteking wil geven. Ik heb intussen mijn kwart marathon inschrijving veranderd naar de 4,2km. Rustig opbouwen is héél belangrijk na corona. Ik hoor de engste verhalen van mensen die te snel beginnen en vervolgens met long COVID thuis zitten. Nee, mij niet gezien!

Heb jij al corona gehad? Heb je nog tips voor het herstellen, voel je dan vrij om deze in de comments te delen!

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Time to level up!

Na weken actief zijn, lekker hardlopen, blij verrast te zijn over mijn progress met hardlopen, kwam daar de twist. Dat moment waarvan je niet hoopt dat het komt, maar het toch gebeurt. Nee, geen langdurige blessure. Ik werd grieperig en heb voor mijn eigen gezondheid zo’n drie weken niet kunnen hardlopen.

Ziek zijn, het hoort natuurlijk een beetje bij het seizoen. Maar aangezien ik in december al een week met koorts plat had gelegen had ik niet verwacht dat ik nóg een virus op zou pikken. Deze begon eigenlijk heel vreemd. Ik had de eerste twee weken vooral last van spierpijn en hoofdpijn (en veel negatieve zelftesten). Niet zo erg dat ik niet kon werken, maar wel genoeg dat mijn lichaam riep “Astrid, jij hebt rust nodig!”. Het was eigenlijk als een verkoudheid die nog niet wilde doorzetten. En jahoor, in de derde week, van 12 februari tot 17 februari kwam die verkoudheid dan eindelijk tóch door. In eerste instantie dacht ik zelfs dat het corona was, maar mijn GGD test en de lading zelftesten bleven negatief aangeven. Oh well, ik voelde me absoluut niet sterk genoeg om te hardlopen. Ik voelde me na werk ook dusdanig moe dat ik niet de behoefte had om te hardlopen. Het was me allemaal eventjes te veel de afgelopen weken. 😉

Precies toen ik me weer goed genoeg voelde om mijn hardloopschoenen aan te trekken, kwamen storm Eunice en Franklin om de hoek kijken. Na drie weken eruit te hebben gelegen gelijk een weekend in storm hardlopen? Lijkt me verre van verstandig. Ik ben met hardlopen gestopt na week 5, training 1. Hopelijk is de storm morgen zo goed als verdwenen en kan ik de hardloopschoenen weer aantrekken. Ik heb besloten terug te gaan naar week 3, training 2. Waarom training 2? Zodat ik mijn trainingsweken nog steeds op de zondag kan starten.

Deze week heb ik vakantie en ga ik voor mezelf een goed plan opzetten wat betreft hardlopen, krachttraining en mijn eetpatroon. Dit laatste omdat ik het stiekem best wel zonde vond dat ik vorige week mijn drie maanden oude spijkerbroek niet meer dicht kreeg. Ennuhhh, om alvast een spoiler weg te geven: ik ga me vrijdag aanmelden bij de Basic Fit!

Hoe waren jouw weken? Ben jij nog wel een beetje gezond gebleven? 😉

Fotodagboek #003

Fotodagboek #003

Januari 2022 – week 4. Mijn derde fotodagboek. Wat heb ik deze week gedaan?

Op maandag vond ik het tijd voor een grote schoonmaak. Sinds ik vaker bij mijn vriend verblijf, schiet het er bij mijn ouders thuis nog wel eens bij in dat ook daar mijn slaapkamer gewoon schoon moet zijn. De allesreiniger van de Action is echt mijn ultieme favoriet!

Dinsdag heb ik naast werk een vrij rustige dag gehad. Ik keek op Videoland de documentaire “Koen en Jutta: Alles of niets!”. Ondanks dat ik zelf niet kan schaatsen is het wel een van mijn favoriete sporten om naar te kijken. Langebaanschaatsen dan. Shorttrack en kunstschaatsen zijn niet echt mijn ding. De docu was erg interessant om te zien. Ik hoop dat Jutta goed presteert op de spelen in Februari! In de avond moest ik even een foto maken van de hond van mijn vriend: Mitsie. Ze heeft een hele mooie mand om in te liggen, en wat doet ze? Gaat er vol naast liggen. Gekke hond. 😉

Van woensdag heb ik eigenlijk geen foto’s. Mijn moeder was woensdag jarig, maar vierde het niet echt. We zitten nog steeds in een pandemie en sinds haar TIA van afgelopen zomer raakt ze snel overprikkeld, dus aan bezoek heeft ze geen behoefte. Ik kan me niet goed herinneren wat ik donderdag eigenlijk heb gedaan, op hardlopen na, dus ik denk dat de rest van de dag niet echt noemenswaardig was. Wel vond ik mijn lievelingssnoepjes, maar dan voor een goedkopere prijs bij de Lidl. Minstens zo lekker als de biggetjes van Katja.

Vrijdag was ik net als vorige week een pakezel, maar gelukkig kon mijn vader me naar mijn vriend brengen. De multicooker pan en de airfryer gingen namelijk mee! De oven die we hebben is een gasoven, en met de huidige gasprijzen moet je daar niet al te blij mee zijn. Voor broodjes of patat/snacks gaan we dus voortaan de airfryer gebruiken. Mijn kleine ovenschaal past er trouwens ook precies in, dus wellicht kan ik daar ook iets mee doen! De multicooker heb ik van mijn moeder gekregen en dat is gewoon een geniale all-in-one pan. Volgensmij heel Amerikaans ook. 😉

Zaterdag heb ik heerlijk uit kunnen slapen. In de middag kwam mijn moeder langs om de multicooker uit te leggen en maakte ik er heerlijke Nasi in klaar! Ik ben er zo enorm blij mee en hoop dat ik er veel lekkers in kan gaan maken de komende tijd.

Zondag kon ik weer heerlijk uitslapen. Oh I love weekend! In de middag besloot ik een bananenbrood te bakken. Helaas past ‘ie niet in de airfryer, dus dan maar toch in de gasoven. Dat ding moest daarvoor wel bijna een uur aan (Sorry schat!) Maar het was het waard, want het resultaat was HEERLIJK!

Tot zover mijn week! Wat was jouw hoogtepunt van de week?