Drie en een halve maand later

Drie en een halve maand later

Ohh, ik ben zó slecht in het bijhouden van mijn blog. Nu was er in de tijd van de laatste blogpost wel het één en ander aan de gang. Sinds 17 mei zat ik zoals ik in mijn vorige blogpost zei, overwerkt thuis. Sindsdien is er best veel gebeurt. Hierbij dus een update.

Autisme?
Mijn vorige blogpost was een dag voor mijn doktersafspraak. De dokter stelde me een aantal vragen die gerelateerd waren aan mijn overwerkte staat. Waar ik moeite mee had, hoe ik mijn rust neem en dergelijke. We waren op zoek naar de oorzaak. want hoe kan het vijf jaar lang goed gaan, en dan opeens niet meer? Is het wel puur de drukte op werk, of speelt er stiekem niet méér? Hij stelde vragen, ik gaf eerlijk antwoord, en hij typte alles in mijn dossier. Zijn vermoeden? Autisme.

Als ik heel eerlijk moet zijn, kwam dit niet als een verrassing. Een jaar geleden zag ik de documentaire van Vet Gezellig, genaamd “Mijn vriendin heeft AUTISME”, en gek genoeg herkende ik mezelf daar al ontzettend in. Maar omdat ik ook van mezelf wist dat ik hooggevoelig ben en daar op bepaalde vlakken veel overeenkomsten in zijn, zocht ik er niet veel meer achter. Toen de huisarts het benoemde en ik de taak kreeg om mezelf er meer in te verdiepen, ging er een wereld van herkenning voor me open. Ik had voor mezelf een lijstje gemaakt met gedragspatronen die gedurende mijn mini onderzoekje naar boven kwamen. Iets van drie pagina’s vol.

En nu? Nu begint het lange wachten. Ik ben als het goed is op de wachtlijst gezet bij Sarr in Rotterdam. Al moet ik daar nog even achteraan, want ik heb dus geen terugkoppeling gehad over of ik daadwerkelijk op de wachtlijst ben gezet. Dit vind ik wel fijn om te weten, voor ik straks een jaar voor niks aan het wachten ben. En ja, autisme & duidelijkheid willen, it makes sense. 😉

Hoe is het herstel gegaan van het overwerkt zijn?
Dit ging best wel oké, Het herstel heeft zijn ups en zijn downs gehad. Er zijn momenten geweest dat ik gek werd van het thuis zitten, en er zijn dagen geweest dat ik compleet overprikkeld rust nodig had. Tijdens mijn herstelperiode heb ik helaas nog wel een nare gebeurtenis meegemaakt. Zo is er in het appartementencomplex bij mijn vriend een flinke brand geweest waarbij een vrouw op balkon levend is verbrand. Dit heeft bij mij enorme impact gehad. De eerste week sliep ik bijna niet, waardoor ik weer moeilijk rust kon pakken. Praten erover hielp gelukkig wel. Nog steeds doet het wel pijn om de huizen zo zwart te zien als ik de straat inloop. Ik hoop dat ze dit snel kunnen herstellen, voor de gemoedstoestand van de bewoners in de buurt. Je krijgt toch elke dag die herinnering voor ogen.

Een week later zou ik weer beginnen met werken, maar helaas was het na een dag weer einde oefening. Niet omdat het niet lekker ging, maar omdat die fijne coroon er weer was. COVID ronde twee. Gelukkig heb ik deze tweede keer amper last gehad van klachten en bleef het op een klein kuchje en een halve dag verhoging na gewoon goed gaan. Geen extra verlies van conditie, geen vermoeidheid. Binnen drie dagen was ik alweer klachtenvrij, gelukkig.

Vervolgens ben ik eerst elke dag maar drie uurtjes gaan werken, wat prima ging. De twee weken erna heb ik alleen mijn normtijden gewerkt, en na de laatste afspraak met mijn bedrijfsarts weer volledig aan de slag gegaan. De eindtijden zijn op de maandag nog steeds enorm lang, wat pittig is, maar de rest van de week is het ingezakt. Het zou zomaar kunnen dat het binnenkort helemaal einde oefening is, want de sierteelt sector staat op knappen met de huidige energieprijzen.

Hoe gaat het met sporten?
Met sporten gaat het oké. Niet zoals ik zou willen, maar ik ben actief en dat is het belangrijkste. De hitte gooit enorm roet in mijn trainingen. Ik kan van nature slecht tegen de hitte, neem daarbij nog een vleugje longproblemen en het hardlopen is gewoon onmogelijk. Ik heb helaas ook niet de mogelijkheid om doordeweeks ‘s morgens vroeg of ‘s avonds laat te lopen, dus ik moet echt hopen dat de herfst zichzelf snel aandient. Helaas wordt het morgen (5 september) nog even 29 graden. Pijnlijk warm, ik ben er klaar mee!

Wél ben ik lekker bezig met wandelen, samen met mijn moeder. Mijn moeder heeft de Garmin forerunner 55 gekocht en is nu net zo verslaafd aan badges verdienen als ik ben. 😉 Hardlopen begint ze niet aan, maar wandelen vind ze ontzettend fijn. Het is ook gewoon weer een opluchting dat ze het überhaupt weer kán na haar TIA van juli 2021. Vorige maand heb ik zo’n 61 kilometer gewandeld.

Eind juli heb ik trouwens nog wel meegedaan met de 5km tijdens het halve marathon event in Rotterdam. Ik had geen tijddoel voor ogen, ik wilde gewoon lekker lopen en deed dat samen met de vriend van mijn zusje. Zijn allereerste wedstrijd, en dat met diabetes type 1. Ik vind het knap. Zeker omdat het intens benauwd was die dag.

What’s the plan?
IK HEB VAKANTIE! Nee, maar echt, heerlijk drie weken vrij en dit keer mét energie. Ik heb geen wilde plannen, geen reizen op de planning staan (hoewel ik maar al te graag naar Berlijn wilde, maar NS dreigt met stakingen dus ik durf het niet aan), dus ik ga deze vakantie mooi beginnen met “back on track” komen. Focus op rust, sporten en gezond eten. Dit doe ik met behulp van de No-Nonsense september guide. Nog tot dinsdag kan je deze ook bestellen als je daar behoefte aan hebt. Samen met een community vol vrouwen back on track komen, super tof! Mijn belangrijkste doel is uiteindelijk natuurlijk genieten! En oh, mijn vakantie ga ik afsluiten met de 5km van de City Pier City!

Wat zijn jouw plannen van de komende tijd? Heb je al vakantie gehad, of mag je nog? Laat het weten in de comments!

Share:

Leave a Reply

Your email address will not be published.